Erik Adema - Mijn Eerste Keer
Het is kwart voor zeven en mijn vrouw staat aan mijn kooi, de bruidssuite, om me te wekken. Ik lig er pas sinds 04.00 uur in en heb nog helemaal geen zin in wakker worden. We zijn bijna bij Scheveningen, zegt ze zachtjes in mijn oor, met begrip voor mijn moeite uit mijn slaap te komen en ze vervolgt verleidend: het is prachtig, kom kijken! Ik voel een zachte deining en dat onderstreept haar woorden, we zeilen op zee en kennelijk op de rede van Scheveningen, het mondaine vissersstadje. Vanwege de warme nacht is een korte broek en T-shirt voldoende om snel aan dek te komen. Ze heeft gelijk, wat een aankomst. Vlak voor 04.00 uur stond ik aan dezelfde kooi, maar toen waren de rollen omgekeerd. Ik wekte haar voor haar shift. En ik kon in de door haar opgewarmde slaapzak kruipen. Heerlijk.
Het is eind juni 1998 of '99, dat weet ik niet meer precies. Wat ik nog wel precies weet is dat ik een paar weken eerder met Hans Mirck en anderen in de kroeg zit. Waarschijnlijk ter afsluiting van ons volleybalseizoen. Voor het eerst hoor ik hem over een zeilschip. Ik ben geen echte zeiler, maar ben vaak met vrienden met hun zeiljacht mee geweest en IJsselmeer en Wad zijn bekend terrein. Net als het heerlijke moment waarop de motor uit kan en de wind het overneemt, samen met de stilte. Dus ik ben erg nieuwsgierig naar Hans' verhaal. Vertelt hij ook nog dat hij over een paar weken met een groep gaat varen en dat er nog plaatsen vrij zijn. Daar hoefden mijn vrouw en ik niet lang over te twisten. Gaan we doen. Een week vrij was zo geregeld.
